و امشب را فقط امشب

برای خاطر آن لحظه های درد

کنار بستر تاریک من ، شب زنده داری کن

که من امشب برای حرمت عشقی

که ویران شد

برایت قصه ها دارم

تو امشب آخرین اشکم بروی گونه می بینی

و امشب آخرین اندوه من مهمان توست

بیا نامهربان

و امشب را کنار بستر تاریک من شب زنده داری کن

چه شبهایی که من تا صبح برایت گریه می کردم

و اندوهم همیشه میهمان گوشه و سقف اتاقم بود

قلم بر روی کاغذ لغزشی دشوار می پیمود

که من در وصف چشمانت

کلامی سهل بنویسم

درون شعر های من

همیشه نام و یادت بود

درون قصه های من

همیشه قهرمان بودی

ولی امشب کنار عکس های پاره ات آخر

تمام شعرهایم را به آتش می سپارم من

درون قصه هایم ، قهرمانهارا

به خون خواهم کشید آخر

و دیگر شعرهایم بوی خون دارد

ببخش ای خاکی خسته

اگر امشب به میل من

کنارم تا سحر بیدار ماندی

برای آخرین شب هم ز چشمت عذر می خواهم

که امشب میزبان

رنج من گشتی

«خداحافظ»

برای آخرین لحظه «خداحافظ ....!؟»

حالا خاکستر همون سیگار قلبت و می سوزونه...

تا نگاه می کنی:

                 وقت رفتن است

بازهم همان حکایت همیشگی  !

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود

 آه  ای دریغ و حسرت همیشگی ...

ناگهان  
           چقدر زود
                         دیر می شود!

خیلی سعی کردم ببخشمت ولی وقتی یاد گریه هام میفتم

یاد شبایی که بی صدا اشک می ریختم

یاد روزایی که آرزوی مرگ می کردم...

اون وقت ازت بدم میاد و نمیتونم ببخشمت

از خدا خواستم همه ی زجرایی که تو این مدت کشیدم و تو

 هم بکشی تا داغون بشی

خدا خواسته ی من و داره بر آورده می کنه

از این که داری زجر می کشی خوشحال نیستم فقط می خوام

 درد من و درک کنی همین

اینا حرفای آخرمه... دیگه نمی خوام هیچ وقت ببینمت

دیدن تو زجرم می ده . حالم و بهم می زنه

تا زندم نمی بخشمت ...

ازت متنفرم

ولی نفرت همه ی وجودمو گرفته

نمی دونم این همه نفرت از کجا ... چجوری همه ی وجودمو گرفت

مرگ حق تو ه نه زندگی

فقط یه آرزو دارم برات

مرگ!

اومدی با اومدنت همه چیو به گند کشیدی

حالا دیگه وقتشه بری به درررررک

ببینمت می کشمت!

و من در خلوت تنهایی خویش هرشب تورا بی صدا فریاد می زنم
به امید آنکه تو صدایم را بشنوی و تنهایی سرد مرا با وجودت گرما بخشی
ای تو تنها بهانه برای زیستنم. برای یک بار آری فقط یک بار صدایم را بشنو
یقین دارم که دیگر هیچ گاه مرا تنها نخواهی گذاشت...

این شعرو واسه تو گفتم
خیلی شعرا واست گفتم. همه رو خراب کردی
ولی می بخشمت . می بخشمت...
به خاطر خاطره هات می بخشمت

به یاد آرزوهایم سکوتی می کنم بالاتر از فریاد......

شاید به آخرش رسیده بودیم  

            ای کاش سرنوشت جز این می نوشت...

دادش امیرم که الهی فداش بشم خیلی اذیتش کردم همیشه وقت تنهایی باهام حرف می زد و دلداریم می داد ایشالا به خانومیت برسی.

خدا می دونه همیشه برا تو و خانومیت دعا می کنم...

داداش رضا تورو هم خیلی اذیت کردم می دونم  تو دیگه خودت همه چیزو می دونی ...

ایشالا به همه آرزوهای قشنگتون برسین...
می خوام بگم خدا ما بنده هاشو خیلییییی دوست داره خیلی...
من اینو با تمام وجود حس کردم
همیشه همه ی کارامو سپردم دست خدا، خدای مهربونم می خوام بگم خیلی دوست دارم
اگه تو کمکم نمی کردی ...
از خداحافظی کردن متنفرم، واسه همین خداحافظی نمی کنم...

اگه بي هوا کسي وارد زندگيت شد ؛ بدون کار "خدا" بوده !
, اگه بي محابا دلها قبل از دستها بهم گره خورد ؛ بدون کار "خدا" بوده !
, اگه گريه هات تو خنده غفلت ديگران شنيده نشد تا خرد نشي ؛ بدون تنها محرمت "خدا" بوده !
, حالا هم اگه دلت شکسته و بغض تنهائي خفه ات کرده ؛ شک نکن تنها مرحمت "خداست" که ؛
از سر تواضع يه بهونه واسه نوازشت گير آورده
...

چشماشو بست و مثل هر شب انگشتاشو کشيد روي دکمه هاي پيانو .
صداي موسيقي فضاي کوچيک کافي شاپ رو پر کرد .
روحش با صداي آروم و دلنواز موسيقي , موسيقي که خودش خلق مي کرد اوج مي گرفت .
مثه يه آدم عاشق , يه ديوونه , همه وجودش توي نت هاي موسيقي خلاصه مي شد .
هيچ کس اونو نمي ديد .
همه , همه آدمايي که مي اومدن و مي رفتن
همه آدمايي که جفت جفت دور ميز ميشستن و با هم راز و نياز مي کردن فقط براشون شنيدن يه موسيقي مهم بود .
از سکوت خوششون نميومد .
اونم مي زد .
غمناک مي زد , شاد مي زد , واسه دلش مي زد , واسه دلشون مي زد .
چشمش بسته بود و مي زد .
صداي موسيقي براش مثه يه دريا بود .
بدون انتها , وسيع و آروم .
يه لحظه چشاشو باز کرد و در اولين لحظه نگاهش با نگاه يه دختر تلاقي کرد .
يه دختر با يه مانتوي سفيد که درست روبروش کنار ميز نشسته بود .
تنها نبود ... با يه پسر با موهاي بلند و قد کشيده .
چشماي دختر عجيب تکونش داد ... يه لحظه نت موسيقي از دستش پريد و يادش رفت چي داره مي زنه .
چشماشو از نگاه دختر دزديد و کشيد روي دکمه هاي پيانو .
احساس کرد همه چيش به هم ريخته .
دختر داشت مي خنديد و با پسري که روبروش نشسته بود حرف مي زد .
سعي کرد به خودش مسلط باشه .
يه ملودي شاد رو انتخاب کرد و شروع کرد به زدن .
نمي تونست چشاشو ببنده .
هر چند لحظه به صورت و چشاي دختر نگاه مي کرد .
سعي کرد قشنگ ترين اجراشو داشته باشه ... فقط براي اون .
دختر غرق صحبت بود و مدام مي خنديد .
و اون داشت قشنگ ترين آهنگي رو که ياد داشت براي اون مي زد .
يه لحظه چشاشو بست و سعي کرد دوباره خودش باشه ولي نتونست .
چشاشو که باز کرد دختر نبود .
يه لحظه مکث کرد و از جاش بلند شد و دور و برو نگاه کرد .
ولي اثري از دختر نبود .
نشست , غمگين ترين آهنگي رو که ياد داشت کشيد روي دکمه هاي پيانو .
چشماشو بست و سعي کرد همه چيزو فراموش کنه .
....
شب بعد همون ساعت
وقتي که داشت جاي خالي دختر رو نگاه مي کرد دوباره اونو ديد .
با همون مانتوي سفيد
با همون پسر .
هردوشون نشستن پشت همون ميز و مثل شب قبل با هم گفتن و خنديدن .
و اون براي دختر قشنگ ترين آهنگشو ,
مثل شب قبل با تموم وجود زد .
احساس مي کرد چقدر موسيقي با وجود اون دختر براش لذت بخشه .
چقدر آرامش بخشه .
اون هيچ چي نمي خواست .. فقط دوس داشت براي گوشاي اون دختر انگشتاي کشيده شو روي پيانو بکشه .
ديگه نمي تونست چشماشو ببنده .
به دختر نگاه مي کرد و با تموم احساسش فضاي کافي شاپ رو با صداي موسيقي پر مي کرد .
شب هاي متوالي همين طور گذشت .
هر روز سعي مي کرد يه ملودي تازه ياد بگيره و شب اونو براي اون بزنه .
ولي دختر هيچ وقت حتي بهش نگاه هم نمي کرد .
ولي اين براش مهم نبود .
از شادي دختر لذت مي برد .
و بدترين شباش شباي نيومدن اون بود .
اصلا شوقي براي زدن نداشت و فقط بدون انگيزه انگشتاشو روي دکمه ها فشار مي داد و توي خودش فرو مي رفت .
سه شب بود که اون نيومده بود .
سه شب تلخ و سرد .
و شب چهارم که دختر با همون پسراومد ... احساس کرد دوباره زنده شده .
دوباره نت هاي موسيقي از دلش به نوک انگشتاش پر مي کشيد و صداي موسيقي با قطره هاي اشکش مخلوط مي شد .
اونشب دختر غمگين بود .
پسربا صداي بلند حرف مي زد و دختر آروم اشک مي ريخت .
سعي کرد يه موسيقي آروم بزنه ... دل توي دلش نبود .
دوست داشت از جاش بلند شه و با انگشتاش اشکاي دخترو از صورتش پاک کنه .
ولي تموم اين نيازشو توي موسيقي که مي زد خلاصه مي کرد .
نمي تونست گريه دختر رو ببينه .
چشماشو بست و غمگين ترين آهنگشو
به خاطر اشک هاي دختر نواخت .
...
همه چيشو از دست داده بود .
زندگيش و فکرش و ذکرش تو چشماي دختري که نمي شناخت خلاصه شده بود .
يه جور بغض بسته سخت
يه نوع احساسي که نمي شناخت
يه حس زير پوستي داغ
تنشو مي سوزوند .
قرار نبود که عاشق بشه ...
عاشق کسي که نمي شناخت .
ولي شده بود ... بدجورم شده بود .
احساس گناه مي کرد .
ولي چاره اي هم نداشت ... هر شب مثل شب قبل مثل شب اول ... فقط براي اون مي زد .
...
يک ماه ازش بي خبر بود .
يک ماه که براش يک سال گذشت .
هيچ چي بدون اون براش معني نداشت .
چشماش روي همون ميز و صندلي هميشه خالي دنبال نگاه دختر مي گشت .
و صداي موسيقي بدون اون براش عذاب آور بود .
ضعيف شده بود ... با پوست صورت کشيده و چشماي گود افتاده ...
آرزوش فقط يه بار ديگه
ديدن اون دختر بود .
يه بار نه ... براي هميشه .
اون شب ... بعد از يه ماه ... وقتي که داشت بازم با چشماي بسته و نمناکش با انگشتاش به پيانو جون مي داد دختر
با همون پسراز در اومد تو .
نتونست ازجاش بلند نشه .
بلند شد و لبخندي از عمق دلش نشست روي لباش .
بغضش داشت مي شکست و تموم سعيشو مي کرد که خودشو نگه داره .
دلش مي خواست داد بزنه ... تو کجايي آخه .
دوباره نشست و سعي کرد توي سلولاي به ريخته مغزش نت هاي شاد و پر انرژي رو جمع کنه و فقط براي ورود اون
و براي خود اون بزنه .
و شروع کرد .
دختر و پسرهمون جاي هميشگي نشستن .
و دختر مثل هميشه حتي يه نگاه خشک و خالي هم بهش نکرد .
نگاهش از روي صورت دختر لغزيد روي انگشتاي اون و درخشش يک حلقه زرد چشمشو زد .
يه لحظه انگشتاش بي حرکت موند و دلش از توي سينه اش لغزيد پايين .
چند لحظه سکوت توجه همه رو به اون جلب کرد و خودشو زير نگاه سنگين آدماي دور و برش حس کرد .
سعي کرد دوباره تمرکز کنه و دوباره انگشتاشو به حرکت انداخت .
سرشو که آورد بالا نگاهش با نگاه دختر تلاقي کرد .
- ببخشيد اگه ميشه يه آهنگ شاد بزنيد ... به خاطر ازدواج من و سامان .... امکان داره ؟
صداش در نمي اومد .
آب دهنشو قورت داد و تموم انرژيشو مصرف کرد تا بگه :
- حتما ..
يه نفس عميق کشيد و شاد ترين آهنگي رو که ياد داشت با تموم وجودش
فقط براي اون
مثل هميشه
فقط براي اون زد
اما هيچکس اونشب از لا به لاي اون موسيقي شاد
نتونست اشک هاي گرم اونو که از زير پلک هاش دونه دونه مي چکيد ببينه
پلک هايي که با خودش عهد بست براي هميشه بسته نگهشون داره
دختر مي خنديد
پسر مي خنديد
و يک نفر که هيچکس اونو نمي ديد
آروم و بي صدا
پشت نت هاي شاد موسيقي
بغض شکسته شو توي سينه رها مي کرد

دیگر با یادت نخواهم خندید.

دیگر به چشمان منتظرم اجازه نمی دهم که ترا تصویر کنند.

دیگر به دستهایم اجازه نخواهم داد که برایت مکتوبات عاشقانه بنویسند.

دیگر به پاهای خسته ام اجازه نمی دهم به دنبالت گام بردارند.

دیگر به ذهنم اجازه نخواهم داد به تو بیندیشد.

دیگر به قلبم اجازه دوست داشتن ترا نخواهم داد.

زیرا خطا بود که من اینگونه عاشق و تو آنچنان بی وفا باشی.

می تونین در نظر سنجیه انتخاب بهترین وبلاگ شرکت کنین

 به خودم قول دادم که دیگه فراموشت کنم...

آره می دونم، فراموش کردنت غیر ممکنه

 ولی می خوام زندگی کنم

می خوام دیگه تو نباشی همه ی زندگیم

حالم خیلی بهتر شده خیلی...

همیشه بهترین هارو برات آرزو می کنم...

خدا جونم دوست دارم خیلی زیااااااااااااااااااااااااا...د

بُسم نیست؟ خدایا بسم نیست ؟

کمکم کن خداا کمکم کن فراموشش کنم...

م ن فراموشت می کنم

فراموشت می کنم

فراموشت می کنم...

خدایااا کمکم کن ...

يادته هر سال اولين کسي که بهم تبريک مي گفت تو بودي.

ساعت:۰۰:۰۰ که مي شد چشمم به گوشي بود

درست ساعت ۰۰:۰۰ گوشيم چراغش روشن مي شد و

عکس خوشگلت ميفتاد رو گوشيم

با اولين زنگ زودي جواب مي دادم

سلام خانومم. تولدت مبارک عشقم

منتظرم بودي خانومي؟

آره آقايي مي دونستم زنگ مي زني

صداي خوشگلش آرومم مي کرد

وقتي صداشو مي شنيدم از خوشحالي

اشک تو چشام جمع مي شد و بي اختيار گريه مي کردم

بهم مي گفتي ديوونه ي خودمي.

آره ديوونه ي خودتم. هنوزم هستم

مي گفت با اينکه دوست نداره گريمو ببينه

ولي يه جورايي دوست داشت وقتي گريه مي کردم.

 حالا بيا ببين کارم هر روز شده گريه

 ديشب با اينکه مي دونستم...

ساعت ۰۰:۰۰ چشام به گوشي بودو اشک مي ريختم

انگار هنوز باورم نشده که ديگه هيچ وقت...

دلم براي صدات تنگ شده

 براي حرفاي خوشگلت براي مهربونيات

دلم تنگ شده...

الان که دارم می نویسم اشک امونمو بریده
خدایا می خوام فراموش کنم، دلم واسه خودم تنگ شده خداااااااااااا  

ديوارهاي سنگي

ديوارهاي بلند دلتنگي

و تو را ...ديدم

و هزار پنچره بر روي من گشوده شد

هر پنچره هزار فصل بود

که مرا با آن سوي ديوار آشتي مي داد

هر پنچره هزار خاطره بود

که مرا با خودم آشتي مي داد

تو رفتي، و تمام دنيا دوباره ديوار شد

اين بار ، خسته...در اين سوي ديوار نشسته

ولي با بغض هزار خاطره از آن سوي ديوار

تنهام نذار خداااااا.... 

اون هیچ وقت مال من نبود من حتی تو این ۴سال حق نداشتم به بودن باهاش فکر کنم اون عاشقم نبوووود پس چرا نمی تونم فراموشش کنم

دوباره بغض کردم  می خوام سرمو بذارم رو شونه ی یکیو زار زار گریه کنم

کسی که بفهمه دردمو ولی هیچ کس نیست

تنها جایی که آرومم می کنه حرم امام رضاس

اونجا کسی بهت نمی گه دردت چیه نمی گه واسه چی گریه می کنی. اونجا می دونی یکی داره به حرفات گوش می کنه  دلم هوای حرمتو کرده

خودت می دونی چقدر بهت نیاز دارم می خوام بیام پیشت  انقدر گریه می کنم دعا می کنم تا دلت برام بسوزه و بیام دوباره پیشت

برام دعا کنین  دعا کنین همه چیزو فراموش کنم ...